تریبونهای رسمی کشور قرار بود تجلی «وفاق ملی»، صدای اقوام ایرانی و مأمن همدلی باشند؛ اما گاه سخنانی از آنتن رسانه ملی پخش میشود که نهتنها نسبتی با وفاق ندارد، بلکه نمک بر زخم تبعیضهای فرهنگی میپاشد. اظهارات اخیر علیرضا قزوه در خصوص زبان ترکی، حجتالاسلام رسول برگی (عضو مردمی و منبری شورای شهر تبریز) و هواداران پرشور باشگاه تراکتور، از همین جنس است؛ تلاشی ناکام برای امنیتیسازی مطالبات مدنی و هویتمحور میلیونها ایرانی ترک زبان.
آقای قزوه در اظهارات خود، دفاع صریح یک نماینده شورا از حقوق زبانی شهروندان تبریزی را زیر سوال برده است؛ غافل از اینکه طرفِ مقابل او، چهرهای نامآشنا، برخاسته از دل مردم و از جنسِ منبر و محراب است. حجتالاسلام رسول برگی، سالهاست که با صدای رسا، بیان شیوا و نفوذ کلام برخاسته از منبرهای پرشور خود، زبان دل مردم بوده و در میان اقشار مختلفت تبریز به عنوان یک واعظ توانمند و مردمی شناخته میشود. کسی که سالها از فراز منبر، درس اخلاق، بصیرت و دفاع از ارزشهای دینی و ملی داده است، امروز نیز در سنگر شورای شهر، با همان صلابت منبری از حق قانونی و هویت فرهنگی موکلانش دفاع میکند.
حال باید پرسید؛ بر چه اساس، دفاع یک واعظ خوشنام و نماینده منتخب مردم از حقِ مسلمِ تکلم به زبان مادری (که صریحاً در اصول قانون اساسی کشور نیز بر آن تأکید شده) در ادبیات برخی اهالی فرهنگ به «کودتا» تعبیر میشود؟ آیا دفاعِ منطقی و برخاسته از باورهای دینی و ملی یک منبریِ شجاع از هویت شهروندانش جرم است، یا انجام وظیفه شرعی و قانونی؟ تبریز، مهد تمدن، بیداری و مشروطیت است. مردمان این دیار قرنهاست که به دو زبان فارسی و ترکی زیستهاند و علمای بزرگ این خطه همواره پاسدار دین و وطن بودهاند. تقلیل دادنِ مطالبات فرهنگی و زبان مادری به «کودتا»، نشاندهنده ناآگاهی عمیق گوینده از بافت متکثر، اصیل و البته وطنپرست ایران عزیز و جایگاه منبرهای ریشهدار آذربایجان است.
بخش دوم این اظهارات متوجه هواداران تراکتور؛ یعنی قلب تپنده فوتبال ایران و نماد شور و غیرت آذربایجان است. تراکتور صرفاً یک باشگاه ورزشی نیست؛ یک رسانه بزرگ اجتماعی است که دهها میلیون هوادار از اقصی نقاط کشور دارد. نسبت دادن اتهامات تفرقهافکنانه به این هواداران که همواره در ورزشگاهها با کمترین حاشیه و بیشترین شور، عشق خود به وطن و هویتشان را به تصویر کشیدهاند، مصداق بارز «بحرانسازی ساختگی» است. هواداران تراکتور و چهرههای مردمی چون رسول برگی، نیازی به تاییدیه چهرههایی ندارند که با الفبای جامعهشناسی و فرهنگ آذربایجان بیگانهاند؛ پرچم تراکتور و صدای رسای نماینده تبریز، نماد همبستگی و افتخارند، نه ابزاری برای تئوریپردازیهای محفلی.
مشکل اصلی اینجاست که برخی تریبونداران با مصادره به مطلوبِ مفاهیم ملی، گمان میکنند هرچه بیشتر به تنوع فرهنگی و زبانی اقوام ایرانی بتازند، پاسبان بهتری برای امنیت ملی هستند؛ حال آنکه دقیقاً برعکس است: بزرگترین تهدید امنیت ملی، ایجاد شکاف میان حاکمیت و ملت، تحقیر هویتهای ریشهدار و تاختن به چهرههای مردمی و منبری و وکیل مدافع ملت است.
تبریز و آذربایجان در طول تاریخ بارها ثابت کردهاند که در حفظ کیان ایران عزیز، تعارف ندارند و از هیچکس عقب نمیمانند؛ اما در عین حال، به هیچ فرد یا جریانی هم اجازه نمیدهند به شرافت فرهنگی، زبان مادری و نمایندگان منبری و شجاعشان توهین کند.
کودتای زبانی یا خطای دید تریبونداران؟
تریبونهای رسمی کشور قرار بود تجلی «وفاق ملی»، صدای اقوام ایرانی و مأمن همدلی باشند؛ اما گاه سخنانی از آنتن رسانه ملی پخش میشود که نهتنها نسبتی با وفاق ندارد، بلکه نمک بر زخم تبعیضهای فرهنگی میپاشد. اظهارات اخیر علیرضا قزوه در خصوص زبان ترکی، حجتالاسلام رسول برگی (عضو مردمی و منبری شورای شهر تبریز) […]
لینک کوتاه : https://sonkhabar.ir/?p=22971
- نویسنده : هادی دهقانی، نویسنده و روزنامهنگار
- بدون دیدگاه

























